Η αρχή του τέλους

Της Μαρίνας Παπαθανασίου, μαθήτριας Α' τάξης

Κοιμήσου ήσυχος· σήμερα ο κόσμος

δεν υποφέρει πια.

Συνήθισε να ζει μέσα στα σκοτάδια της πόλης,

αφού τα συναισθήματα δεν μετράνε και τόσο πλέον.

Δεν έχουν καμία σημασία και δεν θα σε νιώσει ποτέ κανένας.

Νωρίς είπαν: «Καληνύχτα, Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ».

Τώρα είμαι πιο σίγουρη.

Νιώθω παγιδευμένη σε μια εποχή που δεν ανήκω,

αλλά δεν την επέλεξα.

Κι εγώ προσπαθώ, όπως λίγοι εκεί έξω.

Εύκολο να τα παρατήσεις·

δύσκολο να προσπαθήσεις.

Μα ούτε αυτό δεν έχει σημασία.

Χθες προχωρώντας στον ανασφαλή δρόμο της Χαλκίδας, παρατήρησα ένα ζευγάρι

πολύ πιο ασυνήθιστο από τα άλλα,

ήταν τρομερά αγαπημένο και δεμένο.

Γιορτάζανε του Αγίου Βαλεντίνου,

έξω μπροστά από ένα καρουζέλ, τι γλυκό, ε;

Λοιπόν, αυτό το ζευγάρι είχε ξαπλώσει κάτω

με δύο κουρέλια και κοιμόταν η ώρα 3 τα ξημερώματα…

Αν αναρωτιέσαι τι εννοώ, ήταν άστεγοι.

Κοιμόντουσαν μπροστά από ένα καρουζέλ

αγκαλιά μες το κρύο και δίπλα είχαν τις βαλίτσες τους

και ένα ποτηράκι με κάτι κέρματα.

Άφησα, κι εγώ όσα είχα κι έφυγα,

δεν ήταν πολλά, δε διέφεραν και πολύ από τα άλλα που είχε...

μακάρι να είχα παραπάνω.

Συχνά βλέπω έναν ηλικιωμένο να πουλάει λουλούδια έξω από τα μαγαζιά.

Άραγε γιατί επέλεξε αυτό το επάγγελμα,

αναρωτήθηκα ..

Και εκείνος γύρισε και μου είπε: «Σπέρνω τον έρωτα για δύο ποδαροδεκάρες

με τον δικό μου τρόπο».

Βγαίνει άραγε συμπέρασμα από όλο αυτό;

Γιατί, όμως, όλα να λειτουργούν με το συμφέρον;

Μήπως επειδή με αυτό επιβιώνεις;

Ή μήπως όλοι νομίζουμε πως τα πλουσιόπαιδα είναι ευτυχισμένα;

Δεν ξέρω· μάλλον θα απορώ για πολύ ακόμα.

Φθείρομαι γιατί όλα όσα με μεγάλωσαν και αγάπησα,

καταστρέφονται μπροστά στα μάτια μου:

η φύση, η μουσική, η κατανόηση ..

Ανθρωπάκια να μπλέκουν με τις ουσίες,

επειδή δεν τούς αρέσει η ζωή…

Και να έχουν ανάγκη τον κόσμο μόνο γι’ αυτό·

για μια μικρή δόση θανάτου.

Κι ίσως να μην αναζητάω την κατανόηση,

απλά θέλω τουλάχιστον να βάλω τον κόσμο σε σκέψεις.

Ξέρω ότι όποιος το προσπάθησε,

κάηκε

Αλλά θα το ρισκάρω.

Θέλω να φέρω πίσω την αγαπημένη μου εποχή.

Μπας και δω τον κόσμο λίγο πιο

αγαπημένο

Θα το ρισκάρω !

Όταν βγήκα στον κόσμο κανένας δεν με αγάπησε, έτσι όπως είχα συνηθίσει στο ζεστό

μου περιβάλλον.

Και δεν έλεγα στην οικογένεια μου πως φθείρομαι, γιατί δεν ήθελα να τους ανησυχήσω.

Γνώρισα πολλούς και πολλά και έμειναν

τόσο λίγοι.

Αλλά μου στάθηκαν και με συμπόνεσαν όσο κανείς άλλος

Και είμαστε λίγοι αυτοί «οι εμείς» και χανόμαστε,

αλλά δεν έχει σημασία, είμαστε κατά…

κατά του συμφέροντος και υπέρ της αγάπης

και του σεβασμού.

Θα τους τσακίσουμε μια μέρα.

Δεν θα το ανεχτούμε άλλο, το νιώθω.

Άμα μείνω και αύριο μου ξημερώσει,

χωρίς να με πνίξουν οι δαίμονες στον ύπνο μου…

θα σας τσακίσω! Το υπόσχομαι.

Ποιος είναι μαζί μου;